Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo, inquit, tibi Q. Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Quibus ego vehementer assentior.

Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Quid est enim aliud esse versutum? Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus;

Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Si enim, ut mihi quidem videtur, non explet bona naturae voluptas, iure praetermissa est; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Si enim ad populum me vocas, eum.

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Non igitur bene.

1. At vero illa, quae Peripatetici, quae Stoici dicunt, semper tibi in ore sunt in iudiciis, in senatu.
2. Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio.
3. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat.
4. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem.

Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen

Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Non potes, nisi retexueris illa. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Prave, nequiter, turpiter cenabat; A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare.

Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Quid censes in Latino fore? Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit;

Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. An, partus ancillae sitne in fructu habendus, disseretur inter principes civitatis, P. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Nam quid possumus facere melius?

Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Respondeat totidem verbis. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Quid ergo? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur.

Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Quis istud possit, inquit, negare? Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem.